Kartka z kalendarza: 24 maja 1819 roku

Urodziła się królowa Wiktoria

Z bożej łaski Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii królowa, Obrończyni Wiary, cesarzowa Indii. Tak brzmiał pełen tytuł królowej Wiktorii Hanowerskiej z dynastii Welfów,  której krewni i potomkowie zasiadali na tronach Grecji, Jugosławii, Rosji, Rumunii i Niemiec, a obecnie panują w Wielkiej Brytanii, Szwecji, Norwegii, Belgii, Danii i Hiszpanii.

Urodzona 24 maja 1819 roku,  ochrzczona pod imionami Alexandrina Wiktoria, miała zaledwie 8 miesięcy, kiedy została półsierotą. Zmarł na zapalenie płuc jej ojciec, Edward August Hanowerski, książę Kentu, a w kilka dni później sam król Jerzy III. Tron po nim objął książę-regent, stryj Wiktorii, jako Jerzy IV.

Kiedy Drina (takiego zdrobnienia używano w stosunku do małej Wiktorii)  miała 11 lat, zmarł król Jerzy IV, pozostawiając tron księciu Clarence, ten zaś przybrał imię Wilhelma IV. Mimo posiadania gromadki nieślubnych dzieci nowy król nie miał legalnego potomstwa. Od tamtej pory Wiktoria została następczynią tronu.

Brytyjskie prawo nie regulowało sytuacji, w której rządzi nieletni monarcha – wiek pełnoletności osiągano z ukończeniem 18 lat – Wiktoria otrzymałaby więc uprawnienia pełnoletniego króla. Aby temu zapobiec, parlament uchwalił w 1830 r. ustawę o regencji, w której mianowano jej matkę regentką, na czas małoletności pretendentki.

W niespełna miesiąc po ukończeniu przez Wiktorię 18 lat, 20 czerwca 1837 roku zmarł 72-letni panujący król Wilhelm IV i sukcesja automatycznie przeszła na młodą księżniczkę. Niemal dokładnie rok później koronowano ją na głowę Królestwa Brytyjskiego.  Była najdłużej panującym monarchą europejskim, pozostając na tronie 63 lata.

Królowa Wiktoria była pierwszym nowoczesnym brytyjskim monarchą. Poprzedni władcy byli aktywnymi uczestnikami życia politycznego, jednak seria reform politycznych umocniła stanowisko Izby Gmin kosztem Izby Lordów i monarchy. Rola królowej stawała się coraz bardziej symboliczna.  W odróżnieniu od obfitujących w skandale rządów poprzedników, panowanie Wiktorii zakorzeniło w brytyjskiej świadomości wizerunek królestwa jako „rodzinnej monarchii”, z którą purytańska w swych obyczajach klasa średnia mogła się identyfikować.

Na międzynarodowej scenie politycznej Wiktoria była ważną postacią, nie tylko wskutek znaczenia Brytyjskiego Imperium, ale także rodzinnych koneksji monarchini. Małżeństwa jej dzieci nadały jej przydomek „babki Europy”.

Królowa Wiktoria jest de facto pierwszym kanadyjskim monarchą, gdyż to za jej panowania w 1867 r. utworzono Dominium Kanady. Nie oznacza to jednak, że Zjednoczone Królestwo jest suwerenem Kanady, a jedynie, że oba państwa mają wspólnego monarchę. Jako że rezyduje on na stałe  w Anglii, w jego (jej) imieniu władzę sprawują gubernator generalny Kanady oraz gubernatorzy porucznicy w prowincjach Kanady.

Chociaż królowa Wiktoria zmarła w 1901 roku, nadal utrzymuje się tradycja obchodzenia jej urodzin. W Kanadzie dzień ten przypada  na ostatni poniedziałek przed dniem 25 maja i jest  ustawowym świętem państwowym. Zwykle dopisuje ciepła wiosenna pogoda, zachęcając do uczestnictwa w licznych paradach i festiwalach.

Tradycją stały się pokazy ogni sztucznych, a posiadacze „green thumb” wyznaczają sobie ten pierwszy w roku długi weekend na rozmaite zabiegi w swoich ogródkach.

W niektórych regionach Kanady, jak Alberta, Saskatchewan czy Manitoba, ten świąteczny weekend znany jest pod nazwą „May Long”, „May Run” albo „May Two-Four”, co nie tylko ma odniesienie do daty, ale w slangu oznacza 24-butelkową skrzynkę piwa.

(jer)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *